Αξίζει ανάγνωσης … για όλους τους BLOGGERS!

«Επιθετικότητα, υβριστικός παροξυσμός, δυσανεξία και περιφρόνηση αποτελούν την ημερήσια διάταξη στα blogs που ανταλλάσσουν μεταξύ τους άνθρωποι οι οποίοι δεν γνωρίζονται προσωπικά». Η επισήμανση έγινε πριν από μερικές εβδομάδες σε κύριο άρθρο του βρετανικού «Guardian», και θα μπορούσε να εντυπωσιάσει μόνον όσους δεν έτυχε να κάνουν δειγματοληψία από αυτό το καινούργιο τουρνουά αντισφαίρισης. Ορισμένοι από τους κατηγορουμένους απάντησαν με προβλεπτή, και επαυξημένη, επιθετικότητα· αλλά η πιο ενδιαφέρουσα αντίδραση ήταν αυτή που διαφήμιζε τις θεραπευτικές ιδιότητες της διαδικτυακής παρρησίας: «Ο κόσμος χρησιμοποιεί τα blogs για να εκφράζει ανώνυμα γνώμες, φόβους, άγχη και θυμό. Ευτυχώς, γιατί έτσι εκτονώνεται ενέργεια που θα μπορούσε να καταλήξει σε βίαιη συμπεριφορά ή σε αυτοκτονία». Ως βήμα προσωπικής εξομολόγησης, είπαν άλλοι, το blog δεν κάνει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από το να μετατοπίζει στον δημόσιο χώρο τον εσωτερικό μονόλογο ενός σκεπτόμενου ατόμου.

Ο «μπλόγκερ» διεκδικεί αυτονόητη ελευθερία έκφρασης και εξομολογητικής διάχυσης· και σε καιρούς όπου θεσμικά κατοχυρωμένοι καταστολείς ποντάρουν σε πραγματικές ή φανταστικές απειλές για να κερδίσουν μονάδες «συναινετικού» σιωπητηρίου, ο «μπλόγκερ» γνωρίζει καλά ότι έχει με το μέρος του την κοινή ευαισθησία. Ποιοι παράγοντες διαμορφώνουν και ρυθμίζουν σήμερα αυτή την ευαισθησία; Ολο και λιγότερο οι συμφωνημένοι κώδικες και φορμαλισμοί του παρελθόντος, όλο και περισσότερο η κουλτούρα της ακαριαίας, αυθόρμητης και εν θερμώ αντίδρασης, που βέβαια πριμοδοτείται από την πάνδημη διαθεσιμότητα του κυβερνοχώρου. Ο αναγνώστης που αντιδρά στην επικαιρότητα συντάσσοντας επιστολή στη διεύθυνση της εφημερίδας λειτουργεί (κατά κανόνα τουλάχιστον) διαφορετικά από τον αναγνώστη που έχει την ευκαιρία να μπει άμεσα στον χορό της online συζήτησης ή να προσθέσει άλλο ένα λήμμα στο προσωπικό του διαδικτυακό ημερολόγιο· και η κρίσιμη διαφορά είναι ότι ο πρώτος, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, «επιμελείται εκδοτικά» τις σκέψεις του εκεί που ο δεύτερος δελεάζεται να εκτοξεύσει «αμοντάριστο» όλο το μάγμα της πρώτης θυμικής του έκρηξης. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι αν το ακαριαίο της δεύτερης περίπτωσης αποτελεί συμβολή στο επικοινωνιακό κύκλωμα ή κρούσμα επιδεικτικής αυταρέσκειας που αρχίζει και τελειώνει με το ερώτημα: τι σημαίνει αυτό η εκείνο το γεγονός, αυτό ή εκείνο το πρόσωπο για μένα;

Αν αυτό είναι ήδη πρόβλημα, η ψευδώνυμη παραλλαγή ή το ανώνυμο προπέτασμα κάνουν το πρόβλημα ακόμη πιο σοβαρό με το να αναδιατάσσουν τις δομικές ιεραρχήσεις τού «εγώ»: αν δεν αφήνω «ίχνος», μπορώ να εκθέτω ελεύθερα σε κοινή θέα τα μύχια και τα απωθημένα του εαυτού μου – το id, ας πούμε, των ψυχαναλυτών. Πριν από 34 χρόνια ο Richard Sennett σε μία από τις σημαντικότερες μελέτες του («The Fall of Public Man») χρησιμοποίησε την έκφραση «κιβωτός φρικαλεοτήτων» για την ανομολόγητη αυτή κρύπτη, αμφισβήτησε τις προοπτικές του δημόσιου λόγου που δεν ασκεί αυτολογοκρισία και θεώρησε αυτό το είδος ελευθερίας «παγίδα εγωκεντρικής αυτοαναφορικότητας και όχι λυτρωτική θεραπεία». Και αυτό προτού τα δυσειδή «trolls» πληθυνθούν και κυριεύσουν την αεί διαστελλόμενη «μπλογκόσφαιρα»· και προτού τα σπερμολόγια της αφορολόγητης συκοφαντίας στερήσουν τον ύπνο δικαίων και αδίκων.

Είναι αλήθεια ότι ένα καλό blog μπορεί να είναι εντευκτήριο φρεσκάδας, χιούμορ, υπεύθυνης ενημέρωσης και ανθρωπιστικής προαίρεσης, όπως είναι αλήθεια ότι ένα ρυπαρό blog δεν συνιστά λόγο για γενικευμένη επίθεση στα ήθη και στην πρακτική της επικοινωνίας στον κυβερνοχώρο. Ωστόσο το «κάτω τα χέρια από τους μπλόγκερς», όταν δεν απηχεί τον συγγνωστό ζήλο της νεόπλουτης ψηφιακής «ιντελιγκέντσιας», παραπέμπει μάλλον σε άκομψους βολονταρισμούς τύπου «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»· και η άνευ όρων άρνηση μιας σχετικής νομοθετικής ρύθμισης στέλνει μήνυμα συμπαράστασης σε όσους διεκδικούν το δικαίωμα, ή τη «μεταμοντέρνα μαγκιά», να ομιλούν προτού στοχαστούν. Ο διαδικτυακός τηλεβόας εγγυάται πολυφωνία, και δίνει σε όλους την ευκαιρία να γίνουν «για δεκαπέντε λεπτά» οικουμενικοί ντελάληδες, αλλά αν αυτή η κατάκτηση αναγορευθεί αυτοσκοπός, τότε θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τα όρια και τους όρους του δημοκρατικού πολιτισμού μας.

 Άρθρο από Βήμα online και τον Καθηγητή…

Θ. Δ. ΠΑΠΑΓΓΕΛΗ

 

Μία απάντηση στο Αξίζει ανάγνωσης … για όλους τους BLOGGERS!

  1. Ο/Η Ο Λύκος της Στέππας λέει:

    Με το συμπάθειο, βρίσκω την τιτλοδότηση μάλλον υπερβολική για το συγκεκριμένο αναμάσημα αυτονοήτων και truisms με πομπώδες ύφος και από άμβωνος υπεροψία –αφήνω κατά μέρος την πλάγια προπαγάνδα υπέρ της θέσμισης νομικού πλαισίου λογοκρισίας για αυτή τη ‘νεόπλουτη ιντελιγκέντσια’–, πολύ περισσότερο από τις στήλες της συγκεκριμένης εφημερίδας, που δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ακριβώς η λευκή περιστερά του ελληνικού Τύπου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: